filmov
tv
Ατομικό Συμφέρον & Κοινό Καλό;

Показать описание
Ο Smith παρατηρούσε την αγορά και αναγνώριζε πως μία από τις βασικές δυνάμεις που παρακινεί όλους τους συμμετέχοντες είναι το ατομικό συμφέρον.
Όλα καλά μέχρι εδώ, βγάζει νόημα.
Το “αξιοπερίεργο” φαίνεται να ξεκινάει από την πεποίθηση του ότι το κυνήγι του ατομικού συμφέροντος οδηγεί στο κοινό καλό.
Το ατομικό συμφέρον ωθεί έναν άνθρωπο σε δράση και συγκεκριμένα σε οικονομικές δραστηριότητες για τις οποίες μία κοινωνία είναι διατεθειμένη να πληρώσει.
💬 Στα λόγια του:
“Δεν περιμένουμε το φαγητό μας να προέλθει από την καλοσύνη του χασάπη, του φούρναρη ή του ζυθοποιού αλλά από μέριμνα για το προσωπικό τους συμφέρον.
Δεν απευθυνόμαστε στην ανθρωπιά τους αλλά στην επιδίωξη του ατομικού τους συμφέροντος.”
Αλλά εδώ προκύπτει το εξής εύλογο ερώτημα:
Όταν κάθε δράση έχει ως κινητήρια δύναμη το προσωπικό συμφέρον, δεν θα καταλήξουμε μοιραία στην απόλυτη εκβιαστική κερδοσκοπία;
Εξάλλου, η φύση του ανθρώπου τον σπρώχνει προς την απληστία κάνοντας τον να θέλει πάντα το καλύτερο και το περισσότερο για την πάρτυ του.
Τι τον κρατάει από το να χρεώνει τεράστια ποσά για αυτά που πουλάει και, παράλληλα, να ανταμείβει ελάχιστα αυτούς που απασχολεί;
Και η απάντηση ακούει στο όνομα ανταγωνισμός — με λίγα λόγια, τη σύγκρουση όλων των ατομικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινή αγορά
Κοινώς, είσαι ελεύθερος να πουλάς τα προϊόντα σου πανάκριβα και να πληρώνεις ψίχουλα αυτούς που εργάζονται για σένα αλλά έτσι, τα μεν θα μείνουν στο ράφι και οι δε, θα σε εγκαταλείψουν.
Γιατί;
Διότι αν υπερβείς αυτά τα νοητά όρια, δίνεις την ευκαιρία σε άλλους να εκμεταλλευτούν την απληστία σου και… να σου κλέψουν τη δουλειά!
(Οι καταναλωτές θα επιλέξουν φθηνότερες αγορές και οι εργαζόμενοι καλύτερους εργοδότες)
Και ποιος θέτει αυτά τα όρια;
Κανένας άνθρωπος και καμία κυβέρνηση. Μονάχα η συνεχή ζύμωση των αλληλοσυγκρουόμενων ατομικών συμφερόντων μέσα στην αγορά.
Όλα καλά μέχρι εδώ, βγάζει νόημα.
Το “αξιοπερίεργο” φαίνεται να ξεκινάει από την πεποίθηση του ότι το κυνήγι του ατομικού συμφέροντος οδηγεί στο κοινό καλό.
Το ατομικό συμφέρον ωθεί έναν άνθρωπο σε δράση και συγκεκριμένα σε οικονομικές δραστηριότητες για τις οποίες μία κοινωνία είναι διατεθειμένη να πληρώσει.
💬 Στα λόγια του:
“Δεν περιμένουμε το φαγητό μας να προέλθει από την καλοσύνη του χασάπη, του φούρναρη ή του ζυθοποιού αλλά από μέριμνα για το προσωπικό τους συμφέρον.
Δεν απευθυνόμαστε στην ανθρωπιά τους αλλά στην επιδίωξη του ατομικού τους συμφέροντος.”
Αλλά εδώ προκύπτει το εξής εύλογο ερώτημα:
Όταν κάθε δράση έχει ως κινητήρια δύναμη το προσωπικό συμφέρον, δεν θα καταλήξουμε μοιραία στην απόλυτη εκβιαστική κερδοσκοπία;
Εξάλλου, η φύση του ανθρώπου τον σπρώχνει προς την απληστία κάνοντας τον να θέλει πάντα το καλύτερο και το περισσότερο για την πάρτυ του.
Τι τον κρατάει από το να χρεώνει τεράστια ποσά για αυτά που πουλάει και, παράλληλα, να ανταμείβει ελάχιστα αυτούς που απασχολεί;
Και η απάντηση ακούει στο όνομα ανταγωνισμός — με λίγα λόγια, τη σύγκρουση όλων των ατομικών συμφερόντων μέσα σε μια κοινή αγορά
Κοινώς, είσαι ελεύθερος να πουλάς τα προϊόντα σου πανάκριβα και να πληρώνεις ψίχουλα αυτούς που εργάζονται για σένα αλλά έτσι, τα μεν θα μείνουν στο ράφι και οι δε, θα σε εγκαταλείψουν.
Γιατί;
Διότι αν υπερβείς αυτά τα νοητά όρια, δίνεις την ευκαιρία σε άλλους να εκμεταλλευτούν την απληστία σου και… να σου κλέψουν τη δουλειά!
(Οι καταναλωτές θα επιλέξουν φθηνότερες αγορές και οι εργαζόμενοι καλύτερους εργοδότες)
Και ποιος θέτει αυτά τα όρια;
Κανένας άνθρωπος και καμία κυβέρνηση. Μονάχα η συνεχή ζύμωση των αλληλοσυγκρουόμενων ατομικών συμφερόντων μέσα στην αγορά.
Комментарии