2L8 // Διάστημα // Field Recording

preview_player
Показать описание
Ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού "Διάστημα" από τον δίσκο "Η Κλωστή".

Σκηνοθεσία / Post production: Κωνσταντίνα Καλογρίδη
Κάμερα: Κωνσταντίνα Καλογρίδη / Νίκη Πάνου
Μοντάζ / Ηχοληψία: Κωστής Βοζίκης
Graffiti: Θεανώ Γιαννέζη
Έπαιξαν: Ναταλία Αδαμοπούλου (Ντέφι) / Δημήτρης Αφείδης (Κρουστά) / Κωστής Βοζίκης (Κιθάρα - Φωνή), Ηρακλής Ιωσηφίδης (Κοντραμπάσο), Δάφνη Παπαστρατή (Σαξόφωνο), Ελισσώ Παπαστρατή (Βιολί), Μπάμπης Τσινικοσμάογλου (Μεταλλόφωνο)
Рекомендации по теме
Комментарии
Автор

Ζούμε για τη μέρα
που θα' χουμε στα χέρια μας
όσους τώρα γελάνε!!!

ltoolate
Автор

Εξαιρετικό, τι να πω άλλο. Καλή συνέχεια...

sindosonik
Автор

Κυριε Τσιμικοσμάγλου ειστε τρέλαα!!! (πρωην μαθητης σας) <3

paschalispol
Автор

το κομμάτι είναι η χορευτική επιτυχία του χειμώνα που ξεκινά.-
(που βρίσκεται το γκραφιτι, μπορούμε να μάθουμε;)

axis
Автор

Σε μία βδομάδα περίπου και η ηλεκτρική εκδοχή!
Το γράφιτι είναι σε ένα στενό χαμηλά στην Ιασωνίδου (Θεσσαλονίκη)

ltoolate
Автор

Ζούμε μέσα σε μια σιωπή διαστημική. Νομίζουμε ότι θα ξεφύγουμε από τον πόνο και την ήττα. Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια μ' αυτούς που αγαπάμε. Δε θέλουμε να εξηγούμε, να δημιουργούμε, να αισθανόμαστε, να σχεδιάζουμε. Είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ.
Γιατί;.
Για την κουλτούρα του μίσους, τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια, τους λογιστές που ισολογίζουν το δίκαιο, την αδιαφορία, τις κλοτσιές στους πεθαμένους.

Αδυνατούμε να μαζέψουμε τις σκόρπιες σκέψεις μας. Να τις συνθέσουμε σε μια διαυγή προοπτική του κόσμου και του είναι μας.

Πάει ένας χρόνος τώρα πια. Και περάσαμε ένα φθινόπωρο, ένα χειμώνα, μια άνοιξη κι ένα καλοκαίρι χωρίς να καταλαβαίνουμε τις παύσεις ελπίδας. Ας το πάρουμε χαμπάρι, λέμε, δεν αντέξαμε σαν κοινωνία αυτή τη στροφή της ιστορίας. Δεν ξανασηκωθήκαμε.

Βαρεθήκαμε, που λες, να μιλάμε για τα αυτονόητα, να μην καταλαβαίνουμε τον κόσμο και να πενθούμε. Άλλοι μένουν κι άλλοι φεύγουν. Όλο μικρές κηδείες. Αγαπημένοι αποχωρούν χωρίς να θέλουν να μας αποχαιρετήσουν. Βγάζουν εισιτήρια χωρίς να θέλουν να πάνε πουθενά. Κοιτάζουν χάρτες χωρίς να επιθυμούν να τους ανακαλύψουν.

Κι εμείς είμαστε εδώ, αλλά δεν κατοικούμε εδώ, σου λέω. Παγιδευμένοι στο πουθενά του μπρος-πίσω. Νεο-εξόριστοι. Αποχωριζόμαστε, σπάμε ξανά και ξανά σε πολλά κομμάτια. Μιλάμε ο ένας στον άλλο από μέσα μας.

Δεν είμαστε φανταστικοί φίλοι. Είμαστε πραγματικοί φίλοι που ζούμε στο μυαλό μας, στη μόνη πατρίδα που έχουμε. Πού κουράγιο για τηλεφωνήματα; Μόνο ανταλλάσσουμε καρτ-ποστάλ. Βάζουμε μέσα βιβλία, γλυκά και στίχους. Ό, τι μπορεί να υποκαταστήσει τα χάδια και το κουράγιο, να ψιθυρίσει όνειρα. Ζάχαρη και λέξεις. Μαζεύουμε δυνάμεις και πίνουμε.

Σε ένα φανταστικό κόσμο που από στιγμή σε στιγμή θα ξαναρχίσει να γυρίζει. Θα σταματήσει να πενθεί. Θα οργανωθεί. Θα φωνάξει. Θα απαιτήσει λογική και νόημα για τη ζωή.

Ζούμε για τη μέρα που θα'χουμε στα χέρια μας όσους τώρα γελάνε.

mikes.