filmov
tv
Σολο Κλαρίνο- Μοιρολόι - Κώστας Σταύρου

Показать описание
Το ηπειρώτικο μοιρολόι στο κλαρίνο είναι κάτι περισσότερο από μια μουσική σύνθεση· είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και την ψυχή της Ηπείρου. Είναι η φωνή της παράδοσης, η ηχώ μιας βαθιάς, διαχρονικής θλίψης που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
Στο σόλο κλαρίνο του Κώστα Σταύρου, κάθε νότα μοιάζει να αφηγείται μια ιστορία—μια ιστορία αποχωρισμού, μνήμης, αλλά και μιας παράξενης παρηγοριάς. Η μελωδία του δεν είναι απλώς μουσική· είναι θρήνος, είναι ψίθυρος των βουνών, είναι η σιωπή της πέτρας που κουβαλάει τα δάκρυα όσων έφυγαν και όσων έμειναν πίσω.
Με την αριστοτεχνική του ερμηνεία, ο Σταύρου αιχμαλωτίζει το συναίσθημα στο ηχόχρωμα του κλαρίνου του. Οι νότες του μοιάζουν να αιωρούνται στον αέρα, άλλοτε σαν λυγμός, άλλοτε σαν ανάσα ελευθερίας, πάντα όμως με εκείνη τη χαρακτηριστική ένταση που μόνο το ηπειρώτικο κλαρίνο μπορεί να μεταδώσει.
Αυτό το μοιρολόι δεν είναι απλώς μια μουσική στιγμή—είναι μια εμπειρία. Είναι η ψυχή της Ηπείρου που μιλάει μέσα από το ξύλο και το μέταλλο του κλαρίνου, μέσα από τα δάχτυλα και την ανάσα του μουσικού. Είναι η υπενθύμιση πως ο πόνος, όταν γίνεται μουσική, μπορεί να γίνει γέφυρα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, το γήινο με το άυλο.
Ένα ηπειρώτικο μοιρολόι δεν ακούγεται απλώς· βιώνεται. Και μέσα από το παίξιμο του Κώστα Σταύρου, κάθε νότα αφήνει το αποτύπωμά της στην καρδιά.
Στο σόλο κλαρίνο του Κώστα Σταύρου, κάθε νότα μοιάζει να αφηγείται μια ιστορία—μια ιστορία αποχωρισμού, μνήμης, αλλά και μιας παράξενης παρηγοριάς. Η μελωδία του δεν είναι απλώς μουσική· είναι θρήνος, είναι ψίθυρος των βουνών, είναι η σιωπή της πέτρας που κουβαλάει τα δάκρυα όσων έφυγαν και όσων έμειναν πίσω.
Με την αριστοτεχνική του ερμηνεία, ο Σταύρου αιχμαλωτίζει το συναίσθημα στο ηχόχρωμα του κλαρίνου του. Οι νότες του μοιάζουν να αιωρούνται στον αέρα, άλλοτε σαν λυγμός, άλλοτε σαν ανάσα ελευθερίας, πάντα όμως με εκείνη τη χαρακτηριστική ένταση που μόνο το ηπειρώτικο κλαρίνο μπορεί να μεταδώσει.
Αυτό το μοιρολόι δεν είναι απλώς μια μουσική στιγμή—είναι μια εμπειρία. Είναι η ψυχή της Ηπείρου που μιλάει μέσα από το ξύλο και το μέταλλο του κλαρίνου, μέσα από τα δάχτυλα και την ανάσα του μουσικού. Είναι η υπενθύμιση πως ο πόνος, όταν γίνεται μουσική, μπορεί να γίνει γέφυρα που ενώνει το παρελθόν με το παρόν, το γήινο με το άυλο.
Ένα ηπειρώτικο μοιρολόι δεν ακούγεται απλώς· βιώνεται. Και μέσα από το παίξιμο του Κώστα Σταύρου, κάθε νότα αφήνει το αποτύπωμά της στην καρδιά.